Category: Blog

The 11 Best environment books for World Environmental Day

Whilst procrastinating on what to write for this month’s article, the calendar gently fluttering on my bedroom wall caught my eye. And there it was, June 5th marked as the ‘World Environment Day’. Schools, colleges, bureaucrats, intellectuals and many others use this day to discuss about the significance of this day and the measures that need to be taken to tackle the current environmental crisis.

We thought, as a publishing house, we would use this opportunity to curate  a reading list on this topic. Those not inclined to reading non-fiction will find these eleven books a wonderful mix of fiction and non-fiction.  Read on and enjoy!


1. Green Growth-A guide to a model Green City

Arun Firodiya, the writer of the Green Growth, and chairman of the Kinetic Group,   argues that the rate of carbon emission of the developing countries is more as     compared to developed countries. In his book, he describes the key to further the economy of India and curb the impact of environmental degradation. He suggests innovative ways to deal with stalemate growth and the economy. Categorized under non-fiction, he speaks largely about ways to make Pune a Green City and how in turn it can lend to the global environmental health.

 

 

 

 

2. Elemental India

Written by Meera Subramanian, the book focuses on the change in ecology through the medium of five primary elements of life and how its imbalance has left the environment insecure. The writer is an American journalist of Indian origin, and maintains a neutral voice on the issues of environment rather than blaming different authorities. She writes on enterprising individuals who are fighting environmental destruction whilst keeping the five primary elements of life in harmony. She asks policy planners to evolve an India model of development, which is more proactive and permanent.

 

 

 

 

3. Indica: A deep natural history of the Indian sub-continent

Told through the thrilling tales of rocks and topography, Pranay subtly introduces us to the geological persona of Indian subcontinent. Pranay Lal’s ‘Indica’ narrates the facts about Indian continent and uncovers the myths and misconception of ecological evolution. All the believe-it-or-not facts are scattered through out the book solidly backed by Pranay’s keen research in this field of study.

 

 

 

 

 

4. Indira Gandhi- A Life in Nature

Many call her the Indian version of Margaret Thatcher. But, very few know her environmentalist side of personality. ‘Indira Gandhi – A life in Nature’ is an environmental memoir written by Jairam Ramesh. The writer Jairam Ramesh, elevates her in this new perspective. This unusual biography narrates stories of newly Independent India, Indira’s emergence as an environmental advocate and the challenges of federalism. Categorized under non-fiction, Ramesh anchors the book with personal and official letters, describing jail time and the concerns of the lady Prime Minister of India, about the environment even in the time of personal crisis. Even as, Ramesh has   showcased Indira Gandhi as an environmentalist, the parts where he describes greenbelt plantations and Indian fauna through her perception, the book speaks generously about the Indian environmental scenario

 

 

 

5. The Great Derangement- Climate change and the Unthinkable

Coming from the most decorated fiction writer, Amitav Ghosh, this work of non-fiction brings a completely different perspective to climate change.

In his book ‘The Great Derangement’, Amitav Ghosh speaks about draughts, cyclones and floods. He has build arguments by bringing together personal stories, folklore, the work of writers, anthropologists, scientists, economists and ecologists on the said subject. Through this book, he has analyzed and provoked a debate on the rise of contemporary culture that has failed to confront climate change and how it invokes a cultural crisis throughout the world.

If you are tired of reading the cliched effects of climate change on environment, this book will allow you to know an unusual angle to the climate change story.

 

 

6. Shantaram

For those who have read the book, know for certain that this book is anything but a book on environment. But, Shantaram, takes us to the nooks and corners of India through his well described  geographical regions of India. Shantaram is a work of fiction based on the living experience of an Australian fugitive settled in India. While the protagonist travels to different parts of India, from bustling Mumbai streets to the remote villages of Maharashtra, the book, part by part describes the environmental diversity of the nation. It demystifies flourishing vegetation found on countryside and the polluting environment of the metro city. And for this, Shantaram must be considered under eco-fiction as a genre

 

 

 

 

7. The Ends of the World: Volcanic Apocalypses, Lethal Oceans and our Quest to understand Earth’s past Mass Extinctions

This painstakingly researched book written by award-winning journalist Peter Brannen talks about the previous five mass-extinctions and how the world is on the brink of a sixth one. Unlike other books, ‘The Ends of the World’ speaks more about science, technology and ecology that has led to changes in the proportion of oxygen, nitrogen and carbon.

If you have seen the movie ‘Life of Pi’, it showcases an island full of poisonous plants and chemical algae. For those, who might have dared to ask how and why, ‘The Ends of the World’ will answer all your questions. In his book, Peter tells us how dramatically the ecology changes when there is a gradual shift in climatic conditions.

 

 

 

8. Our Toxic World

Who says children environmental books are drab and unenjoyable? ‘Our Toxic World’ is the best graphical novel authored by Aniruddha Sengupta and Priya Kurian. The book introduces the effects of hazardous chemicals through the eyes of the ordinary Sachdeva family. It subtly familiarizes us with the toxic substances of automobile, construction, industrial pollution and green laws to chemicals, wastes and food toxins. It not only describes the bad picture of environmental hazards but shows us alternative routes to minimize their presence as well

 

 

 

 

9. The Ouch & Moo Books

The Ouch & Moo books is a combination of prose and poems solely revolving around the theme of environment. Written by Trupti Godbole, Govind Mukundan and Poonam Bir Kasturi this children’s duology explains how using plastic tampers with the environment. Different poems and paragraphs explain the hazards of a changing environment through the eyes of a cow. Apart from short stories and interesting prose, it includes fun games for children that introduce various ways of recycling. The Ouch & Moo books is a mix of fiction and non-fiction with tips, trivia, short stories and different ways to manage waste.

 

 

 

 

10. The Cycle’s Dream

This is another children book based on the environment. Authored by Prabhat and illustrated by Bidyut Rai, this a story of a cycle who desires to become a motorcycle. And after it has accomplished her dream, it reaches a point where the oil from the whole world is finished and then finds itself useless.

The book introduces different facets of environment through its moral centric story of over-consumption of resources, the depletion of atmosphere, the climate change due to releasing of poisonous chemicals etc. ‘The Cycle’s Dream’ brings to us the environment through a careful sequential turn of events experienced by the cycle, thus focusing on the need for an eco-friendly lifestyle.


 
11. My Husband and Other Animals

My husband and other animals is a book of essays solely on the subject of animals, their lifestyle and the surroundings. Written by Janaki Lenin, this book briefly speaks about animals and their behaviour.  The book is a narration of her personal experiences and her encounters with different species. My Husband and Other Animals is a whimsical combination of humour, irreverence, science and history.

What do kids want in their story books?

It was not until I had a tete-a-tete with my six year old nephew, did I realize that the magazine culture for kids isn’t quite the same when we were kids. Summer vacations for us meant mangoes, summer camps and a pile of children’s magazines our parents had carefully selected for us.

Does one  sympathize with today’s young readers or do we envy them because they have new things to keep them engaged? There are new games, playstations, learning videos and digital features that are much more informative, entertaining and interesting, than the things that we had access to in our childhood.

Two decades ago, stories for children  were  simply structured. Publishers suggest that there was a certain ‘divorced from living context’ that appeared in every children’s book. We either  had the western influence of fantasy of past kings, queens, princesses and fairy tales or we had Indian mythology and Panchatantra. There was no experimentation, no nuances and no relatable content, resulting in only 32% kids reading 24 books annually (‘Kids and Family Reading Report, 2017’ conducted by Scholastic publishing house and research institute YouGov).

Today, there is a different generation of parents bringing up the child. In a world where technology has become fundamental to living, and there is an outpouring of unsystematic information, books appear to matter a lot as they act as a thoughtful connection of knowledge conceptualization and information in an imaginative way.

Therefore, there is a dire need to bring a paradigm change in kids story  books, fiction and non-fiction. Indian authors of children’s books, as well as publishers are voicing new interests and new genres fit for all age-groups and for culturally diverse young readers.

Reading helps children evolve. It makes them creative and contributes to their overall growth. A children’s book needs to impart an universal objective whilst breaking all the language barriers, overcoming socio-economic hurdles and challenging proximal indulgence. They are naturally curious, and also have diverse tastes like an adult reader. Thus, it is important for them to see their imagination, their language, their thoughts being reflected in the books they choose.

Indian authors of children’s books, therefore, are trying to set a new trend in their writings and bring out a new objective through their books. Books like ‘The Ninja Sparrow’ and ‘Prankestein’ narrate humorous aphorisms of typical Indian families. Treating the child as a serious reader, the writers are incorporating life’s grey areas into their writings. Earlier, writers shied away from showing the true side of cultural and economic conditions. So all you could find in any children books, was pure fantasy and an imagined world. Writers are acknowledging the pluralistic Indian culture, nuclear families, urban life and are painting appropriate scenarios for their readers.

Apart from story books, publishers are concentrating equally on non-fiction books for kids. Informative and educational books find equal space in this genre. Writers of the informative and educational books have their own ways of engaging the kids with an interesting read and fun activities. The best-selling banker turned thriller writer Ravi Subramanium explains finances to children through his book ‘My First Book of Money’. Shrikant Nagvenkar also,  who has written ’Science Show’ is transforming scientific activities learnt in school into a fun way of learning through his book.

CONCLUSION

It is undeniable that children are selective readers. Many of them look at reading as a chore. Only 3 out of 10 children, choose non-syllabus books. 85% of children are more devoted to books that they choose. If given a choice of reading that what connects to them, this proportion can be changed with contribution by authors and the publishers. 

‘मोघ पुरुस’ या कादंबरीविषयी ज्येष्ठ साहित्यिक श्रीपाल सबणीस आणि भारत सासणे यांचा अभिप्राय

 मोघ पुरुस या कादंबरीविषयी ज्येष्ठ साहित्यिक श्रीपाल सबनीस आणि भारत सासणे यांचा अभिप्राय

 

मोघ पुरुस मराठीतली एक महत्त्वाची, समकालीन प्रयोगशील कलाकृती

प्रतिक पुरी यांची ‘मोघ पुरुस’ ही कादंबरी, सध्याच्या राजकीय, सामाजिक, आर्थिक, सांस्कृतिक असे अनेक प्रकारचे विस्फोट होण्याच्या कालखंडात आली आहे. भारतात आणि महाराष्ट्रातही दहशतीचं एक वातावरण असताना, भीतीच्या छायेखाली लोक वावरत असताना, या पुस्तकातला महंमद पैगंबर, बुद्ध, कृष्ण, साहित्यिक आणि तत्त्वज्ञानात्मक व्यक्तिरेखा, देवकोटीत जाऊन पोहोचणारी सर्व महापुरुष मंडळी, प्रस्तुत कादंबरीत एकत्र करणं, पचवणं, त्यांचा आपसांमध्ये संवाद घडवणं, त्यांचं स्वगत सांगणं, प्रत्येकाचं मनोविश्लेषण मांडणं, आणि या सर्वांमध्ये विकृती, क्रौर्य, विसंवाद, अशास्त्रीयता, अंधश्रद्धा, श्रद्धा या सगळ्यांना कट्टर तात्त्विक, वैचारिक, व्यावहारिक विरोध पेलून एक कलाकृतीचा प्रयत्न करणं, ही अवघड गोष्ट आहे. आणि तरीही कादंबरीचे नियम सांभाळतच नवीन प्रयोग करणारी ही कलाकृती आहे.

मोघ पुरुस म्हणजे अव्यवहारी; पण सत्याच्या शोधात असलेला मानवतावादी माणूस. मोघ पुरुस म्हणजे अज्ञानी पुरुष असाही एक अर्थ आहे; पण प्रत्यक्षात हा ज्ञानाचाच खेळ आहे. लेखकाची भूमिका ही देव-धर्म न मानण्याची आहे. पण देव मानणारा माणूस हा लेखक मानतो आहे. धर्म मानणारा माणूस हा त्याच्या चिंतनाचा, तळमळीचा व कळकळीचा विषय आहे. ही अत्यंत वेगळी भूमिका आहे. जग धार्मिक आहे आणि ते बदलता येत नाही. प्रत्येक धर्माचे महापुरुष हे एकमेकांच्या विरोधात नसले, तरीही त्यांचे भक्त मात्र एकमेकांच्या विरोधातले आहेत हे आपण अनुभवतो आहे. या परिस्थितीत हे बहुधार्मिक, बहुसांस्कृतिक जग तुम्ही मानवतेच्या एका सूत्रात कसं बांधणार? माणसाचा विकास तरी कसा करणार? विकासाचं युग केवळ जाहिरातीतून आणि थापा मारून आपल्याला सिद्ध करता येणार नाही. त्यासाठी शांतता पाहिजे आणि शांततेसाठी धार्मिक भांडणं मिटायला हवीत. ही भांडणं मिटवायची असतील तर मेंदूतला देव बाजूला ठेवला पाहिजे. हे जर करायचं असेल, तर धर्म मानणा-या बहुसंख्य लोकांच्या या जगात कसं वावरायचं याची विज्ञानवादी भूमिका या पुस्तकात मांडली आहे. त्यामुळेच ही कादंबरी ऐतिहासिक, सामाजिक, राजकीय, धार्मिक, सांस्कृतिक, तात्त्विक, तथ्यांची संवादी बेरीज मांडणारी आहे, असं मला वाटतं. यात संघर्ष नाही, तर एकूणच संस्कृतीचा गोफ गुंफलेला आहे. भूतकाळातून वर्तमानापाशी येत भविष्याशी सांधेजोड करणारी ही कादंबरी आहे.

ही कादंबरी मनोविश्लेषणात्मक आहे. दुःखाचा शोध आणि सत्याचा प्रवास हे या कादंबरीचं उद्दिष्ट आहे. ही कादंबरी माणूसकेंद्री आहे, त्यामुळे यात ईश्वरविरोधी चिंतन आहे. आस्तिकता श्रेष्ठ की नास्तिकता हा वाद जुना आहे. कोणांतही अंतिम सत्य दडलेलं नाही. पण इथं लेखकाची भावना ही प्रामाणिकपणाची आहे. तो देव आणि धर्म नाकारतो आणि माणसाला निर्णायक महत्त्व देतो. प्रेमापेक्षा जगात दुःखद असं काही नाही, प्रेमामुळेच दुःख निर्माण होतं अशी वेगळी मांडणी यात आहे.

लेखकाचं एक वैशिष्ट्य म्हणजे तो कोणत्याही देवाला, देवदूताला, प्रेषिताला केवळ ‘माणूस’च मानतोय, व त्यांना ‘महामानव’ म्हणूनच ओळखतो. माणूस या नात्यानंच त्यांची आत्मकथनं यात आहेत. मानवी मनांतील जातिधर्माची जळमटं दूर करणं हा या कादंबरीचा उद्देश आहे आणि त्यासाठी लेखक लिखाणाचं माध्यम निवडतो आहे. शाश्वत, वैश्विक प्रेमासाठी ही शोधयात्रा आहे. मराठीतली ही एक महत्त्वाची, समकालीन व प्रयोगशील कलाकृती आहे, असं मी मानतो.

–          श्रीपाल सबनीस, ज्येष्ठ साहित्यिक .भा..साहित्य संमेलनाध्यक्ष

 

माणसाला माणुसकीचा मार्ग दाखवणारी कादंबरी

‘मोघ पुरुस’ ही प्रतिक पुरी यांची कादंबरी नुकतीच प्रकाशित झाली आहे. ‘मोघ’ या शब्दाचा अर्थ आपण शब्दकोशांत शोधला, तर ‘स्वतःला अज्ञानी म्हणवणारा’ असा त्याचा एक अर्थ दिलेला आहे. स्वतःला अज्ञानी म्हणवणा-यांना खरंतर तो अज्ञानी नसतो हे मुद्दाम सांगण्याची गरज नाही. त्यामुळे ज्यांना ज्यांना प्रश्न पडतात आणि ज्यांना ज्यांना परंपरेमध्ये प्रश्न पडलेले आहेत, मग ती ग्रीक परंपरा असो, तिथे सॉक्रेटिस अनेक प्रश्न विचारतो, त्यांची उत्तरेही देतो, त्यांतून पुन्हा प्रश्न विचारतो, आणि बाजारात उभे राहून तिथे ही चर्चा व्हायची. ही प्रश्नांची परंपरा आहे आणि आपल्याकडेही उपनिषदांच्या माध्यमातून माणसाच्या मूलभूत जगण्याविषयीचे प्रश्न विचारले गेले आहेत व ती परंपरा आपल्याकडेही आहे. हा जो मोघ पुरुस आहे, ज्याच्याबद्दल प्रतिक सांगतोय, आणि बोलतोय, तो अंतिमतः ज्या कुठल्या आशावादाकडे येऊ पाहतोय, तो आशावाद महत्त्वाचा आहे. कारण तो याच उपरोल्लिखित परंपरेशी संबंधित आहे.

देवाचा शोध कोणी लावला याबद्दल आपल्याकडे खूप चर्चा झालेली आहे. अर्थात, त्यावर सुटसुटीतपणे कोणी कादंबरी लिहिली आहे का असं विचारलं, तर कोणतंच नाव समोर येत नाही. पण हा विचार सर्वस्वी खूप नवा आहे अशातला भाग नाही. देवाच्या या शोधापासून प्रतिक सुरुवात करतो. हा त्याचा प्रारंभबिंदू आहे; पण त्याबद्दल त्याला काही बोलायचं आहे असं मला वाटत नाही. माणसाचा शोध देवानं लावला हे तर सर्वांनी सांगितलंच. जे धर्मसंस्थापक आहेत, ते माणसाच्या आस्थेच्या संदर्भात बोलतात. माणूस आणि माणसाचं अस्तित्त्व आणि माणसाचं जगणं, त्याचे प्रश्न जे काही आहेत, त्याबदद्ल विशेषकरून चर्चा झालेली आहे.

या कादंबरीची एक गंमत अशी आहे की, बुद्ध, महावीराचा काळ व त्यांची चर्चा यात येतेच येते; पण यात एक लेखकही आहे, जो स्वतःला ‘विवेका’चा आवाज समजून इथं वावरतो. मला ही विशेष बाब वाटते. हा विवेक तुमचा-आमचाही विवेक आहे. हा विवेक, मन, गौतम, वेताळ, मोहम्मद, कृष्ण, येशू, तुकाराम, राम, ज्ञानेश्वर, नचिकेत, शंबूक, अश्वत्थामा अशी अनेक पात्रं यात येतात. या सर्वांनी परस्परांशी संवाद केलेले आहेत. आणि या सर्वांच्या संवादांनंतर विवेक येऊन स्वतःचं मत मांडतो आहे. त्यामुळे विवेकाचा आवाज जसा जागृत आहे, तशीच संवादाची एक सलग पार्श्वभूमीही त्याला आहे. प्रत्येक जण आपापल्या पद्धतीनं सांगतो आहे. हे सांगणं ‘देव’ या संकल्पनेविषयी आहे. आपल्या संपूर्ण परंपरेत काही मुद्दे महत्त्वाचे आहेत. ते म्हणजे जन्म, पुनर्जन्म, जीवन, मृत्यू, आणि या सर्वांचा नियंता म्हणून जर कोणी असेल तर तो देव. आता यात सांगितलेली ‘प्रेम’ ही संकल्पना सर्वच संस्थापकांनी सांगितली आहे. बायबलमध्ये स्थळ, काळ, पदार्थ यांच्यापलीकडे जाऊन ईश्वर आहे असं सांगितलं असलं, तरीही येशू प्रेमावर जास्त भर देतो. प्रतिकही त्यावर भर देतो ही मला अतिशय महत्त्वाची बाब दिसते. देव आहे की नाही या संकल्पनेवर तुम्ही किती डोकेफोड करणार आहात, हा प्रश्नच आहे. कारण देव हा माणसांनीच स्वतःच्या संरक्षणासाठी शोधलेला आहे. आता प्रतिक यासंबंधी बोलताना या कल्पनेच्या पुढे जाऊन एका आशावादाभोवती ही कादंबरी गुंफतो. त्यांत प्रेम आणि माणुसकी हे दोन महत्त्वाचे मुद्दे आहेत. माणसाला माणसासारखं जगणं का अवघड झालं आहे, या प्रश्नाभोवती ही कादंबरी फिरते. त्याची उत्तरंही तो शोधण्याचा प्रयत्न करतो आहे. तेव्हा माणूस आणि त्यानंतर येणारी माणुसकी हे जे काही अंतिम सत्य आहे असं जेव्हा तो म्हणतो, ते मला महत्त्वाचं वाटतं.

आजच्या समकालीन परिस्थितीमध्ये ‘माणूस’ हा केंद्रबिंदू मानून माणसाविषयीच्या आस्थेनं काही लिहिणं ही अत्यंत दुर्मिळ होत चाललेली बाब आहे. त्यासाठी या लेखकाचं अभिनंदन करायला पाहिजे की, त्याने हा वेगळा विषय हाताळला आहे. हे एक अवघड आव्हान आहे. प्रश्न विचारणं, आव्हान देणं आणि चिंतन करण्याची एक मोठी परंपरा आपल्याकडे आहेच. कबीर आणि झरतृष्ट यांचे उल्लेख मला यात आढळले नाहीत, ज्यांनी प्रेमाविषयी खूप काही लिहिलं आहे. पण ही कांदबरी शेवटी त्याच सत्याकडे घेऊन जाते, निष्कर्षाकडे घेऊन जाते की, ‘माणसाला जर जगायचे असेल. तर त्याला माणुसकीशिवाय दुसरा कोणताही तरणोपाय नाही. आणि ही माणुसकी जर जपायची असेल, त्याला तर ती प्रेमातून जपावी लागेल. त्यासाठी त्याला त्याचा अहंकार त्यागावा लागेल. त्यातूनच हा मनुष्य आपलं अस्तित्त्व टिकवून ठेवेल आणि ‘माणूस’ म्हणून त्याला जगता येईल.’ सर्व चिंतकांनी, धर्मसंस्थापकांनी, कवींनी, तत्त्वज्ञांनी जे चिंतन केलं आहे, त्याकडेच शेवटी ही कादंबरी आपल्याला घेऊन जाते, हे महत्त्वाचे आहे.

देवाविषयी सांगताना लेखक असं लिहितो की, “मी देव मानत नाही. देव ही जगातली सर्वांत मनमोहक आणि पवित्र अंधश्रद्धा आहे. जगातील अन्य सर्व अंधश्रद्धांची जनक व जननी म्हणजे देव. देव मानणं किंवा भुतावर विश्वास ठेवणं या दोन्ही गोष्टी माझ्या दृष्टीने केवळ अंधश्रद्धाच आहेत. कारण या दोन्ही गोष्टी अस्तित्त्वात नाहीत. त्यामुळे मी नास्तिक आहे.” जगभरातल्या चिंतकांनी पुढे काय होणार आहे यावरची चर्चा करत असताना असं सांगितलं आहे की, कदाचित इथून पुढे धर्म अस्तित्त्वात राहणार नाही. पण माणूस टिकायचा असेल, तर त्याला ‘माणूस’ म्हणून जगणं भाग आहे. धर्माचा त्याग केल्यानंतरच माणूस उत्क्रांतीच्या नियमाप्रमाणे पुढे प्रगती करू शकेल. आणि त्यांच्यातूनच त्याचं उन्नयन होणार आहे. या पद्धतीचा जो आशावाद आहे, तो या कादंबरीत मांडला आहे. शेवटी माणुसकी शिल्लक राहील आणि हे सांगणारे जे कोणी असतील, ते ‘मोघ पुरुस’ असतील. स्वतःला अज्ञानी म्हणवणारेदेखील प्रश्नांच्या माध्यमातून चिंता व चिंतन करणारे हे ‘ज्ञानी मोघ पुरुस’ आहेत. हे कायम येत राहतील आणि त्यांच्या या प्रश्न विचारण्यामुळे माणसाचे भवितव्य हे कायम राहणार आहे, अशा प्रकारचं एक सूत्र या कादंबरीत मांडलेलं आहे. मला ते आकर्षक वाटतं. एकूण कादंबरीचा जो रूपबंध आहे तो अतिशय उत्कृष्ट अशा पद्धतीचा व चतुरपणे मांडलेला आहे. त्याच्यासाठी लेखकाचं अभिनंदन करायला पाहिजे. हा एक नवा प्रयोग आहे, तो सर्वांनी स्वीकारला पाहिजे, त्यावर चर्चा झाली पाहिजे.

–          भारत सासणे, ज्येष्ठ साहित्यिक

आमची मुलं सगळं खातात!’ – मुलांच्या आहाराविषयी मार्गदर्शन करणारे पुस्तक

आमची मुलं सगळं खातात!” या शीर्षकावरून तुम्हाला कल्पना आलीच असेल, की हे पुस्तकमुलांच्या आहाराशी संबंधित आहे. मुलांच्या खाण्या-पिण्याच्या तक्रारी पालकांसाठी चिंतेचा विषय बनला आहे. जवळपास प्रत्येक मुलामध्ये कधी ना कधी पोषक अन्नाला बघून नाक मुरडण्याचा (अव) गुण उफाळून येतोच. त्यामुळे पालकांच्या नाकी नऊ येते. वास्तविक, पोषक अन्न खाणे हा मुद्दा प्रत्येकासाठीच गहन व विचार करायलालावणारा एक मुद्दा बनलेला आहे, विशेषकरून मुलांच्या बाबतीत. कुणीतरी म्हटल्याप्रमाणे ‘आपण जे खातो तसेच बनतो’हे आपल्याला जरी पटत असलं तरी आहाराच्या बाबतीत योग्य मार्गदर्शन कुठेतरी कमी पडतं आणि त्यामुळे आहाराच्या चुकीच्या पद्धती अवलंबल्या जातात.

मग असा मार्गदर्शक शोधायचा कुठे?हल्ली इंटरनेट एका क्लिकवर उपयुक्त अन्नपदार्थांची माहिती आपल्याला जरी देत असले, तरी माहितीच्या या महासागरात आपण बुडून जाण्याची शक्यता अधिक असते. गुगलवर पोषक आहार किंवा हेल्दी डाएट टाकल्यावर इतक्या सूचना आपल्यावर येऊन कोसळतात की, आपण पार गोंधळून जातो. इतक्या सगळ्या माहितीतून योग्य माहिती कोणती हा प्रश्न पडतो. त्यामुळे योग्य आहार काय, कोणता, पोषक आहाराची सवय आपण स्वतःबरोबरच आपल्या मुलांनाही कशी लावावी याविषयी सोप्या शब्दांत मार्गदर्शन करणारे हे पुस्तक आहे.

लहान मुलांपासून किशोरवयीन, प्रौढ व ज्येष्ठ नागरिकांपर्यंत सर्वांनाच आहाराच्या मार्गदर्शनाची गरज का भासते? आपण तर आपल्या परीने चांगले अन्न खायचा, निरोगी जीवनशैली अंगीकारायचा खूप प्रयत्न करत असतो; पण अनेकदा कामाच्या वेळा, बैठी जीवनशैली आणि रेडीमेड अन्न खायची सवय अशा काही अडथळ्यांमुळे आपल्या आरोग्याला अनेक धोके उत्पन्न होतात व आरोग्याची हानी होते. ह्या पुस्तकामध्ये अन्नाबद्दल व योग्य आहाराबद्दल तसेच आहारसेवनाबद्दल सगळी महत्त्वाची माहिती तुम्हाला मिळेल.पुस्तकाच्या लेखिका नीलंजना सिंग आहारशास्त्राच्या क्षेत्रात गेली ३० वर्षे काम करत असून त्या स्वतः एक ख्यातनाम आहारतज्ज्ञ आहेत. स्वतःचा अनेक वर्षांचा अनुभव व अभ्यास ह्या पुस्तकातून त्या आपल्यासमोर सादर करतात.

मुलांना उत्तम आहार देणे महत्त्वाचे का आहे? आणि हे देताना तो आहार त्यांच्यासाठी आनंददायक कसा बनवायचा? पालक म्हणून असे प्रश्न तुम्हाला पडत असतील तर यावर अनेक उपाय, क्लृप्त्या लेखिकेने दिल्या आहेत. हे उपाय आचरणात आणणे सहजशक्य आहे तेही कोणत्याही प्रकारच्या ताण-तणावाशिवाय. मुलांच्या आहाराबाबत हे पुस्तक उत्तम मार्गदर्शक करेल. जिथे दोघेही पालक नोकरी करणारे आहेत, त्यांच्या दृष्टीने लागणा-या टिप्स, अन्नपदार्थ अधिक आकर्षक कसे बनवावेत, सहज-सोप्या पाककृती, मुलांच्या पोषक आहाराबद्दलच्या सूचना, आहारमूल्यांच्या ‘योग्य’ प्रमाणाची माहिती व अॅक्शन प्लॅन या पुस्तकात उत्तमरीत्या दिले आहे.

जंकफूड, डाएटच्या नावाखाली होणारा अतिरेक व शारिरीक हानी, खाण्याच्या चुकीच्या पद्धती, चुकीचे अन्नपदार्थ व त्यामुळे विविध रोगांना मिळणारे आमंत्रण या आजच्या आधुनिक आयुष्यातील हानिकारक समस्यांचा आहारशास्त्राच्या अनुषंगाने या पुस्तकात विचार करण्यात आला आहे. घरगुती, पौष्टिक अन्न बघताक्षणी आनंदित होणारे बालक पाहण्यासाठी आतुर असलेल्या सर्व पालकांसाठी हे पुस्तक एक हक्काचे संदर्भपुस्तक ठरेल, यात शंका नाही.

Digital publishing in the times of Google surfing

 

Is traditional publishing losing out to digital publishing? Or has the publishing world done even better by having books marketed digitally?

Yes! Its hard to ignore the internet. In fact, its quite impossible to ignore the internet. If you need to clarify or look for information the first thing that we all do is reach for our phones. If not the phone, then definitely the laptop. While working, I’ll wager that there is at least one tab open with for seeking information. Without the internet we feel we are digitally stunted.

Authors and writers, for one, considerably use the internet for research. Even if they want to research a certain character how many times do you think they will browse the net? His development of the traits for the character, the scenarios necessary for the story, small details like the places and culture of his protagonist all need to come in unison. An author can use the internet not just for research but the internet can become a storehouse of all the work he has ever done. Research, notes, interviews – all can be hosted on the internet so that with the click of the mouse he can retrieve his work for further use or for reference.

Digital publishing as many have misunderstood isn’t just Kindle or Nook or some other app. Digital Publishing a fairly new business or to be more precise, a new branch of the publishing industry. Almost every year in India, around 90,000 books are published. Translation work, original work, educational publishing all make up the 20.4% of the Indian book market. In India, there are 19,000 publishers who are changing the face of publishing industry on an almost daily basis.

Alongside, there are freelance authors, bloggers who publish their work digitally. There are quite a few who have taken to digital publishing as a platform to gather a new fan base and build a community. So when the author. later, tries to enter the traditional publishing market, his/her book then has an already established fan base and can hope to be enlisted as a best seller. When an author or a writer chooses to share his work through the channels of social media or a digital writing platform, he is in fact partially publishing digitally. The difference is just that he may or may not choose to market it. With Facebook, Twitter and many blogging sites constantly upgrading themselves, authors have found new ways to publish themselves digitally with authenticity and are able to engage and communicate with their readers. Today many writers have made ` as a micro marketing tool for their work.

Earlier, the publishing process was simple and quaint. Write a manuscript, approach a publisher, hire an editor and a cover designer and get your book published. But, the real charm came in publicizing the book. This is where, we can appreciate the Publishing House . But, with Google bringing the world closer ,browser by browser, the era of self-publishing has emerged rapidly. However, the main challenges faced by self publishers still remains. And that’s where the digital publishing platform is truly on the rise. The first ever e-book published was in the year 1971.

For a normal book to be published traditionally, it requires paper, printing, a godown for inventory, a sales pitch and much more. Whereas digital publishing is an economical alternative that negates all these input resources through its expanse of reach. Just like publishing, digital publishing is a means to market a book; instead many have look at it as an alternative to traditional publishing.

The question whether digital publishing is or it is not an alternative to traditional publishing will remain a deabate; but, true art lies when publishers look upon it as an opportunity to rise in this new era of a paperless eco

Trend setting pen names of Indian authors

 

Ask any professor or linguist to name a few women writers, and they might just end up taking the names of Indian writers with female pen-names.

Pen names have had a certain place of their own in the world of writing. Pen names or ‘nom de plumes’ are something which every writer comes across at some time in their careers. As Guy de Maupassant once said,“In order to escape the Eiffel Tower, you have to go inside it.” Similarly, to understand the connection of writers and the age-old practice of using pen names, you need to read on.

Globally, many a writer chose a pen name to suit the genre they wrote.  However, that is not quite the case amongst our Indian writers. The history of Indian authors using pen-names dates back to the pre-independence period. The suppression of Indians was not only for the physical violence and social status but also to the suppression of self-identity in their thoughts and prose as well.

Prominent Indian writers chose to use their names in certain ways that their identity was not revealed and they could express their thoughts freely. But, unlike their European counterparts, Indian authors chose names of the feminine gender for their writings. There are quite a few writers who chose these names for different personal reasons. Some chose to honour their idol, some chose to respect femininity while others simply chose to use a pen-name in order to  find the best way for their work to be known to the world.

The most celebrated Indian author to use a pen name is Rabindranath Tagore. His best known pen-name was BhanuSimha. However, many believe he published different works of literature under different nom de plumes. While he was just teenager, he published his works with the name of his sister-in-law. They were mistaken for her writings and ever since the works were known to the world under her name. Born in 1861, Rabindranath was one-of-a-kind author who chose to continue with his sister-in-law’s name in honour of her courage during the freedom fighting era. Following in his footsteps, there are many Bengali writers who wrote under female pen names in order to honour their lady idol. Saratchandra Chatterjee, Bankimchandra Chattopadhyay are some who wrote with the names Anita Devi and Kamalkanta respectively.

Apart from this particular trend, Rabindranath was also known for using different pen names (all of them were feminine); the trend which was probably followed by different authors from the writing community all over the world. The best known example could be Dean Koontz or his better known name – Stephen King who writes under more than 10 different pen names.

Another lot of writers who used pen-names are the writers who wrote in the Marathi language. V.V. Shirvadkar, Govind Karandikar, C.T.Khanolkar are some famous names who used women names when publishing their works.

V.V. Shirvadkar, wrote under the name Kusumagraj that cannot be fully construed as female name, yet certainly has a feminine leaning. The idea of writing under this name was to have a different identity that could liberate his identity in the world of writing whilst allowing his mellow side to show through his work.

Vinda however, has a more personal reason to take this particular pseudonym. In the initial stage, Govind Karandikar a.k.a Vinda was keen on publishing his poems. However, every time his work was rejected and returned back to him with no justification. His wife once commented snidely that he should to put himself out in the literary world as a woman poet. Mischievous, Vinda thought he’d  give it a try. Much to his amazement, his poem was published.  He then went on to write different novels under the same nom de plume. Once whilst on the dais as Chief Guest for a function, another fellow guest asked him if he had met the author, Mrs. Vinda Karandikar. Amused, he played along with the guest’s curiosity and didn’t reveal himself until his name was called for felicitation.

As opposed to these, there is another Marathi writer, Vyankatesh Madgulkar, went by the pen name Colonel Bahadur. Many know Vyankatesh Madgulkar for his realistic writings on village life and social issues corresponding to it, but, Colonel Bahadur famously worked in English mostly translations and interpretations. Although Vyankatesh Madgulkar is an well-known entity for writing the harsh truths and struggles of a commoner, Colonel Bahadur is known for interpreting different ecological writings in fresh perspective.

They say, the language changes its course every 20 kms. Well, for literature not only distance but the changing times matter as well. That was the then era and now is this era of liberation, thought-provoking and bold phenomenon of writing. The struggle of writing and publication will never die. The challenges will change, but, the bottom line fundamentals will prevail. Therefore, the reason to use and choose pen names might change, but pen-names for writers will never die. Today, there are writers that self-publish themselves, choose anagrams as their pen names or simply enter into a world of fantasy through their writings.

जगणं शिकवणारी चाणक्यांची “जीवनसूत्रे”

आर्य चाणक्यांचे तत्त्वज्ञान सर्वपरिचित आहे. जगभर चाणक्यनीतीकडे कुतूहलाने आणि आदराने पाहिले जाते. दोन हजार वर्षांचा काळ लोटला असला तरी चाणक्यांनी सांगितलेली ‘जीवनसूत्रे’ ही आजही व्यक्तिमत्त्व विकास, आचरण, व्यवहारिक कौशल्य, आदर्श राजसत्ता, प्रशासन, आधुनिक व्यवस्थापन कसं असावं यासाठी उपयुक्त ठरत आहेत. आज परिस्थिती बदलली आहे. तंत्रज्ञानाच्या सुधारणांमुळे जगण्याची शैली, गरजा बदलल्या आहेत. चाणक्याच्या काळानंतर अनेक गोष्टी बदलल्या आहे, प्रशासन बदललं आहे. चाणक्यांच्या सूत्रातील तपशील जरी बदलला असला, तरी ‘तत्त्व’ म्हणून ते आजही कसे उपयुक्त आहेत हे “चाणक्यांची जीवनसूत्रे” या पुस्तकातून जाणवेल. लेखक सुधाकर घोडेकर यांनी या पुस्तकात अतिशय सोप्या भाषेत, रोजच्या जगण्यातील उदाहरणांसह ही सूत्रे सांगितली आहेत.

आजच्या स्पर्धेच्या युगात प्रत्येकजण जगण्यासाठी, आपलं अस्तित्व टिकवून ठेवण्यासाठी प्रयत्न करतो आहे. कुणाला आदर्श पालक, गुणवंत विद्यार्थी, यशस्वी उद्योजक व्हायचंय, तर कुणाला आदर्श अधिकारी किंवा प्रशासक. प्रत्येकासमोरील आव्हानं वेगळी आहेत. उज्ज्वल भविष्यासाठी चांगली नोकरी मिळवणे, ती टिकवणे, आरोग्य जपणे, आर्थिक स्थैर्य असे अनेक प्रश्न तरूणांच्या चिंतेचे विषय बनले आहेत. यावर चाणक्यांनी उपयुक्त उपदेश दिले आहेत. सध्याच्या काळातील धकाधकी, स्पर्धा, वाटणारी असुरक्षितता, भीती, तंत्रज्ञानामुळे दिवसागणिक बदलणारी जगण्याची समीकरणं यांचा विचार करून उपयुक्त वाटणारी नेमकी सूत्रं या पुस्तकात मांडली आहेत.

फार थोडं साहित्य असं असतं की, ते काळाच्या कसोटीवर पूर्ण उतरून हजारो वर्ष मानवजातीला उपयुक्त ठरत राहतं. आर्य चाणक्यांची जीवनविषयक सूत्रे जवळपास अडीच हजार वर्षं लोकांना मार्गदर्शक ठरली आहेत. खरंतर चाणक्याचे जीवनविषयक तत्त्व, मूल्य सांगणारे अनेक साहित्य आज उपलब्ध आहे. त्यामुळे “चाणक्यांची जीवनसूत्रे” या पुस्तकात मांडलेले सूत्र म्हणजे नवीन काय आहे असा प्रश्नही अनेकांनी पडेल.

जी-जी मूल्यं सगळ्यांनाच माहीत आहेत त्यावर नवीन काय सांगणार असंही वाटेल. आळस टाळा, वेळेचा सदुपयोग करा, भरपूर कष्ट करा, संयमित राहा, स्वच्छता सांभाळा, अडचणींसाठी सिद्ध राहा असे उपदेश आपण लहानपणापासून ऐकत आलो आहोत. आर्य चाणक्यांची सूत्रे सुभाषित म्हणून आपण वाचलेली असतात. या सुभाषितांमधील अर्थ आपल्याला कळतो पण ते आपण आचरणात आणत नाही. याचं कारण म्हणजे त्यांचा अर्थ व त्याचं गांभीर्य आजच्या संदर्भात किती योग्य आणि आवश्यक आहे, याचा फारसा विचार आपण करत नाही. हे गांभीर्य आणि त्यांचं महत्त्व विविध उदाहरणांद्वारे पटवून देण्याचं काम हे पुस्तक करेल.

अशा प्रकारे प्रस्तुत पुस्तकात माणसाचं जगणं नीतिमान करणारी, त्याच्यातली कार्यप्रवणता वाढविणारी, जगण्यातलं एक वेगळं परिमाण बहाल करणारी काही सूत्रे दिली असून, आजच्या संदर्भात त्याची उपयुक्तता किती मोठी आहे, याचं परिणामकारक विवेचन केलेलं आहे. हे प्रत्येक सूत्र तुमच्या व्यक्तिमत्त्वाला एक नवा दृष्टिकोन देईल एवढं नक्की.

What do you look for in a Publisher?

As a writer, you spend months, even years, sewing together your ideas, researching and infusing life into your writing. After this considerable, work imagine the horror of entrusting your baby to someone who doesn’t understand its worth! So, rather than being in a tearing hurry to get your work published, focus on picking the right publisher. But mushrooming publishing houses can make your choice difficult and leave you perplexed. If you are one of those writers, read on…

Flexibility:

Make sure the publishing house allows you a free hand and lets you tell your story without losing your voice. It would be utopian to expect that you would be treated as a partner and given a place at the table – right from the inception of the book to everything that takes place in between, till your work eventually sees the light of the day. A little negotiation is part of the game but you might want to check the flexibility index of the publishing house and stay away from the ones who have their ideas carved in stone. Sometimes new publications are more receptive to ideas than the established ones.

Quick Turnaround Time:

Ensure that your manuscript doesn’t languish in the deep dungeons of doom after submission. Pick the publishing house that is keen to get your words into a bound book and has the shortest turnaround time.

A Good Editor:

One of the reasons why established publishing houses have an edge over the new ones is that they, along with the brand name, can boast of an experienced team of editors. A good editor goes a long way in honing your ideas, teasing out the best in your writing and yet keeping your unique voice and essence of your writing alive. Choose yours wisely!

Marketing Reach:

Publishing a book and not marketing it to the right segment of readers is akin to booking yourself an expensive holiday and eventually not going for it! Effective marketing strategy is essential in determining the reception and success of a book. So, pitch in your ideas to the ones which has a vibrant marketing team.

 

आनंदी पालकत्वाचा मार्ग

पालकत्व हा प्रत्येक पालकाचा आपल्या मुलांच्या दृष्टीने असणारा अत्यंत जिव्हाळ्याचा विषय. आपल्या मुलांवर चांगले संस्कार व्हावे, आपल्या मूलाची वाढ योग्य प्रकारे व्हावी, समाजात त्याची वर्तणूक चांगली हवी, आपलं मूल हुशार व्हावं, डोक्याला कुठलाही ताण न देता, कुठलाही त्रास न होता आपल्या मुलाचं संगोपण व्यवस्थित व्हावं, आपलं मूल आणि आपण स्वतः आनंदी असावं असा विचार करणा-या पालकांपैकी तुम्ही एक आहात? डॉ. किंजल गोयल लिखित “आनंदी बालक आनंदी पालक” हे पुस्तक अशा सर्व पालकांसाठीच आहे.

लेखिका स्वतः मानसोपचार तज्ज्ञ असल्यामुळे पालक आणि मुले अशा दोघांच्या दृष्टिकोनातून विचार करून त्यांनी सर्व समस्यांचे उपाय, प्रश्नांची थेट उत्तर या पुस्तकात अगदी सोप्या व प्रत्येकाला ती पटतील अशा भाषेत मांडली आहेत.

लहानपणापासून ते कुमारवयीन मुलांपर्यंत, पौगंडावस्थेपासून ते मुलं मोठी होईपर्यंत त्यांना योग्य पद्धतीने वाढवणं हा एक जिकरीचा पण तितकाच उत्सुकतेचा विषय आहे. पालकत्वाच्या प्रवासात पालकांना अनेक आव्हानांना, अडथळ्यांना सामोरं जावं लागतं. मूल चिडचिडं, रागीट होणं, मुलांनी खोटं बोलणं, मुलांनी चुकीचा मार्ग अवलंबन, वयानुसार मुलांमध्ये होणारे शारिरीक-मानसिक बदल, त्यातून त्यांची होणारी जडणघडण, मुलांनी पालकांचं न ऐकणं, उलट बोलणं यामुळे पालक आणि मुलांमधला दुरावा वाढत जातो. मुलांच्या वर्तनापुढे पालक हतबल, चिंताग्रस्त होतात. मुलांना वाढवताना पालकांनाही अनेकदा कठोर व्हावं लागतं. त्याचा परिणाम ब-याचदा नकारात्मक झाल्याची उदाहरणं आपण पाहतोच. पालकत्वाचा मार्ग अत्यंत सुकर, विनाअडथळा असावा असं प्रत्येक पालकाला वाटत असतं. परंतु हे होण्यासाठी ज्या पद्धतीचा संवाद पालक आणि मुलांमध्ये व्हायला हवा तो होत नाही. पालक म्हणून झालेल्या चूकांबद्दल अपराधभावना अनेक पालकांच्या मनात असते. पालकत्वात येणा-या समस्यांवर सकारात्मक उपाय शोधण्याची तंत्रे यात वाचायला मिळतील.

समस्या निर्माण झाल्यावर त्या सोडवण्यापेक्षा त्या निर्माणच होऊ नयेत म्हणून काय पावलं उचलावीत त्याबद्दल यात सांगितलं आहे. परंतु सर्वच समस्या सहज सुटणा-या असतात असं नाही. योग्य प्रकारे सर्व काळजी घेतली आणि पुस्तकाप्रमाणे सर्व गोष्टी केल्या तरी समस्या राहत असतील तर शांत राहा! हे होणारच आहे. प्रत्येक समस्या आधीपासून थोपवता येणं हे कोणत्याही पालकासाठी अशक्य आहे. जे टाळता येण्यासारखं आहे ते टाळायचं आणि त्यातूनही ज्या समस्या सामो-या येतील, त्यातून सकारात्मक पद्धतीने मार्ग काढायचा हे खरं कौशल्य आहे. हे कौशल्य शिकण्यासाठी या पुस्तकाची तुम्हाला नक्कीच मदत होईल.

आपण मुलांकडून जशा अपेक्षा ठेवतो, त्याचप्रमाणे स्वतः मध्ये बदल करून घेण्यास, स्वतः कडे नसलेल्या गोष्टी माहिती करून घेण्यासाठी प्रयत्न करायला हवा. फक्त मुलांकडून अपेक्षा ठेवण्यापेक्षा त्याला घडविण्यासाठी आवश्यक असलेले कौशल्य आपल्या अंगी बाळगण्यासाठी प्रयत्न करणारे पालक आपल्या मुलांना योग्य दिशेने घेऊन जाऊ शकतात हे या पुस्तकातून शिकायला मिळेल.

मूल वाढवताना अनेकदा असे प्रसंग येतात की घरात ताणतणाव निर्माण होतो, अंगावर पडणा-या नवीन जबाबदा-यांमुळे नवरा-बायकोमधील कलह वाढतो, आपल्या कित्येक गोष्टी सोडून द्याव्या लागतात, नवीन गोष्टी शिकून घ्याव्या लागतात, तडजोड करावी लागते, आपला प्राधान्यक्रम बदलावा लागतो. काय योग्य नि काय अयोग्य हे प्रसंगानुरूप आपण शिकत जातो. पालकत्वाची जबाबदारी पार पाडताना आई किंवा बाबांचा कमी-अधिक सहभाग असून चालत नाही तर दोघांचाही समान सहभाग असावा हा विचार लेखिकेने मांडला आहे व तो किती योग्य आहे हे तुम्हाला नक्की पटेल.

जबाबदारीच्या ओझ्याखाली पालक इतके दबून जातात की आपल्या आवडी-निवडी जपणं, स्वतःसाठी वेळ काढणं, जगण्यातला आनंद घेणं विसरून जातात. मुलांचं हित कशात आहे याला तुम्ही जितकं महत्त्व देता तितकंच महत्त्व तुमची वैयक्तिक प्रगती, सुख कशात आहे यालाही द्यायला हवं. तुम्ही आनंदी असाल तरच आनंदी पालकत्व घडणं शक्य होईल. केवळ आनंदी मूल वाढवणं हा या पुस्तकाचा उद्देश नाही तर पालक आनंदी असणं हा ही एक उद्देश आहे.

किंजल गोयल यांनी स्व अनुभवातून शिकलेल्या गोष्टी तसेच जगभरातल्या पालकांशी केलेली चर्चा, त्यांचे अनुभव, लोकांची मतं, त्यातून मिळत गेलेली उत्तरं यांची भर घालून या पुस्तकाला प्रॅक्टिकल बनवण्याचा प्रयत्न केला आहे. पुस्तकाचा विषय अशा पद्धतीने हाताळला आहे की कोणताही पान वाचायला घेतलं तरी ते उपयुक्त ठरणारं आहे. पुस्तक क्रमवार वाचण्याची गरज नाही. त्यामुळे मुलांना वाढवताना ज्या समस्येला तुम्ही तोंड देत आहेत त्याचं उत्तर तितक्यात सहज शोधणं तुम्हाला यामुळे शक्य होणार आहे.

जगभरातल्या पालकांच्या समस्या, उपाय आणि पालकत्वाचा दृष्टिकोन यांचं एकत्रीकरण, मुलांना वाढवत असताना पालकांच्या आयुष्यात झालेले सकारात्मक बदल या पुस्तकात दिलेले आहेत.. केवळ मुलांच्याच नव्हे तर पालकांच्या वाढीविषयीचं हे पुस्तक जरूर वाचा.

Writer

Write your way to a publishing contract!

These days most of us aspire to be writers. From a rebellious teenager to a mature person, everyone wants to write – and wants to write to be published. Recognition is what we expect…FAST!

Adding to this ambition is the ease with which we get tips and ideas, all courtesy an amazing piece of all-encompassing technology called the internet. The latter wasn’t there two decades back, (or at least not the way we see it today) and yet great writers existed even then though their numbers was small.

With technology or without it, writers remain. Yes, publishing technology and the net have made things easier. The net has done one more thing. It has made readers wary of everything which gets sold in the name of literature.

What does one do to get into the habit of writing- the kind which folks want to read.

Trial & error and experience gained therefrom has given us certain insights into the minds of most writers. They include:

  1. Setting of goals & deadlines: Everyone including the likes of Salman Rushdie and William Dalrymple have tight deadlinese., goals for their work. This essentially means breaking your work over a number of days and meeting your deadline each day. If you do not do this, chances are that you will write a tome bigger than that of Illiad and Odyssey put together, with a zero audience! All in all, a massive waste of time (which could otherwise translate into money). On the flip side, even if there is nothing in particular that you have in mind, write consistently. Over time, your writing will find a pattern and its course.
  2. Setting judicious goals: The authors mentioned above are known for their vision and thoughts. The same may not hold true for a newcomer initially. For someone new to the field, a more doable goal of a set number of pages every day or number of chapters in so many days would help. Sticking by your commitment will see you write consistently, which over time will give you a decent stockpile of written stuff!
  3. Consistencye., write you MUST, come what may. Some folks won’t write as it is rainy and dreary outside or too hot or too cold. There is no end to such excuses if you want to write consistently. Drop the excuse, however strong they may seem. Pull up your socks and get down to writing.
  4. Do away with distractions & be in a place that motivates you to write: With every passing day, comes a new aid, a new technology which promises to save time and efforts. What it does not tell you is that these technologies also distract. What otherwise gets done in an hour may take over 6 since you can’t seem to be able to get over your addictions of the web and all that it offers like WhatsApp, Facebook, Twitter, emails….and so on. GET OVER IT. PERIOD. When you get down to writing, SHUT THEM OUT. If you can’t, be ready to be shut out! And remember, even the place where you sit down to write can add to your distractions. Remember your school days and your favourite corner? Remember how it somehow got you into the mood? The same applies to writing. Select a corner of your house/ office which is well lit and ventilated. Get yourself a comfortable table and chair. The rest hopefully, should fall in place!